Merel: ‘Er ging een heel werkleven aan vooraf. Sales, werving en selectie, horeca; noem het maar op. Wat heb ik níét gedaan? Ik hield altijd het gevoel: is dit het nou? Mensen om me heen zeiden al vaker: de zorg is echt iets voor jou. Maar ik had er de geijkte ‘billen wassen’ vooroordelen over. Mijn zusje werkte bij het Eemhart kinderdagverblijf en mijn moeder zwom als vrijwilliger met bewoners. ‘Ga gewoon een keertje mee’ zei ze. En dat heb ik toen maar gedaan. Het was zó leuk. Ik ben gebleven.’
Na allerlei banen in horeca, sales en projectmanagement, stal de zorg definitief Merels hart. Daar moesten eerst wat vooroordelen voor uit de weg geruimd worden. Ze is persoonlijk begeleider, maar eigenlijk ook al een beetje coördinerend begeleider, want daarvoor is ze in opleiding. Ze is ambitieus, maar haar plek op de werkvloer tussen bewoners is haar lief. Dáár doet ze het voor.
Hoe ben je bij Eemhart terecht gekomen?
Wat voor een werk doe je?
‘In eerste instantie ging ik als vrijwilliger aan de slag. Ik realiseerde me direct: hier word ik gelukkig van. In 2019 ben ik de interne opleiding gaan doen. Als persoonlijk begeleider ben ik de stem van de bewoners. Ik vertaal wat ik denk dat er nodig is en neem daar actie op. Ook ben ik de schakel naar familie en verwanten. Onze bewoners hebben een ernstig meervoudige beperking (EMB) en moeilijk verstaanbaar gedrag (MVG). Het is hard werken, maar ik doe het met heel veel plezier.’
Merel is op papier persoonlijk begeleider, maar ze is in opleiding voor coördinerend begeleider. ‘In die rol ben ik ook de schakel tussen het management en het team. Maar ik blijf gewoon zoveel mogelijk op de werkvloer bij de bewoners te vinden, hoor. Daar doe ik het voor.‘
Hoe ziet zo’n werkdag eruit?
‘Vanuit mijn rol als coördinerend begeleider heb ik veel overleggen. Dat hoort erbij. Als team houden we het huishouden van de bewoners draaiende. We maken er een fijne, warme thuissituatie van. Van opstaan tot naar bed gaan, van de was tot aan het koken. Hoewel we meestal niet op de klassieke manier met bewoners kunnen communiceren, bedenk ik meestal hoe ik zelf mijn dag zou willen doorbrengen. Dus als je bijvoorbeeld doordeweeks thuiskomt van je werk eerst even stilte en rust. En op zondag lekker relaxen.’
Wat is het lastigste of meest uitdagende aspect van je werk?
‘De personeelstekorten in de zorg zijn ook bij ons voelbaar. Dat is best een uitdaging, want als er ‘gaten’ in het rooster zitten geeft dit onrust. Ook bij de cliënten. Je wil het liefste met een vast team bouwen aan een groep cliënten, maar de realiteit is soms anders.’
Wat maakt je gelukkig in je werk?
‘Ik werk echt voor de bewoners. Ik geef ze 100% en dat doe ik met heel mijn hart. Die liefde en aandacht drijven me. Als je eenmaal ervaart welk verschil je maakt in hun leven, is het werk zo mooi! Ook op persoonlijk vlak groei je. Je kunt je niet anders voordoen dan je bent, je kunt alleen maar je pure zelf zijn. Ook dat is leerzaam.’