Het kloppende verhaal van Tammick

'Het klopt dat het soms lastig is om m’n werk los te laten als ik naar huis ga.

Het klopt ook dat dit komt doordat de cliënten zoveel voor me betekenen.'

Tammick werkte in Limburg in de zorg, toen hij naar het midden van het land verhuisde. Hij ging bij Eemhart in gesprek over werken in de gehandicaptenzorg. Voor hem een nieuwe richting. Hij werd vanaf moment één ‘meubilair’. Het werk heeft zijn hart gestolen. Hij vindt het soms lastig zijn werk los te laten want het ís nou eenmaal heel verantwoordelijk. Maar hij weet ook: juist dat maakt het werk betekenisvol.

Hoe ben je bij Eemhart terechtgekomen?

Tammick: ‘In 2022 verhuisde ik vanuit Limburg naar het midden van het land. Ik heb altijd al in de zorg gewerkt, maar dacht dat de gehandicaptenzorg niks voor mij was. Ik ging op aanraden van iemand toch eens met Eemhart in gesprek. Dat klikte en voelde gelijk zo goed: ik werd vanaf dat moment zo ongeveer meubilair.’

Wat voor werk doe je?

‘Ik ben begeleider bij cliënten met een ernstig meervoudige beperking (EMB). Ik werk op een groep met 6 bewoners. We begeleiden hen bij alles in het dagelijks leven. Ik ben ook persoonlijk begeleider van 2 bewoners. Dat houdt in dat ik ook veel contact heb met de zorgdisciplines om hen heen, van artsen tot gedragsdeskundigen. Dat betekent behalve de dagelijkse zorg dus ook heel veel regelen.’

Hoe ziet jouw werkdag eruit?

‘Ik ben altijd als eerste op de woning van de cliënten. Ik geniet van dat moment. Ik zet alles klaar, lees rustig de overdrachten en rapportages, zet de ontbijtborden klaar en een muziekje op. Ik start in alle rust op en dat werkt op iedereen door. Daarna beginnen we aan de dag met de bewoners. De maaltijden, de dagelijkse verzorging, het dagprogramma: we zijn overal bij. Er zit heel veel zorg om deze mensen heen.’

Wat maakt je gelukkig in je werk?

‘Als je van buitenaf naar deze doelgroep kijkt, denk je: mensen in een rolstoel die niet kunnen praten, punt. Dat is wat je zíét. Maar ze praten dan wel niet, maar spreken zich wel uit. Dat zit hem in soms grote, maar vaak ook in kleine dingen zoals mimiek, lichaamshouding en een sterke reactie op zintuigen. Als begeleider leer je ze kennen op hun gedragingen. Dat is een uitdagende puzzel. Je wordt je heel erg bewust van jezelf en je gedrag, want alles wat jij doet heeft effect. We zijn allemaal zo druk in deze tijd. Maar in dit werk is op de automatische piloot werken er niet bij. De verantwoordelijkheid is groot. Dat maakt het werk ook heel betekenisvol.’

Wat vind je uitdagend of lastig aan je werk?

‘Het is niet altijd makkelijk om het los te laten. Je laat je cliënten na jouw dienst weer over aan een collega en dat vind ik soms lastig. Want kijken we wel hetzelfde naar deze bewoner? Een goede sfeer en begeleiding zijn dan belangrijk. Ik accepteer steeds beter dat je soms weleens een pittige of moeilijke dienst hebt. Ook die horen erbij.’

Wat is het fijnste moment van je werkdag?

‘Het binnenkomen. Ik laat mijn eigen thuis even achter me en verplaats me naar hier, mijn tweede thuis. Ik ben op dat moment dankbaar dat ik dit betekenisvolle werk mag doen.’